De marathon: verwacht het onverwachte

Blogpost door Natalie

Op 28 april 2019 stond ik aan de start van mijn 5de marathon, in Antwerpen. Ik had er een perfecte voorbereiding op zitten, zonder enige fysieke kwaaltjes, en was niet aan mijn proefstuk toe. Toch is elke marathon één groot vraagteken… Dat maakt deze afstand zo magisch en elke keer opnieuw zeer uitdagend! Hoe goed voorbereid ik ook was, er zijn altijd onvoorziene factoren die je wedstrijdplan stevig in de war gooien. Ik toon je welke factoren mijn marathon net dat tikkeltje uitdagender maakten, en hoe ik er tóch een mooi verhaal van heb gemaakt!

Het weer

Je mag nog zo goed voorbereid zijn .. Is het op de wedstrijddag té warm of regent het pijpenstelen? Dan kun je je verwachtingen maar beter bijstellen. Ik was mentaal en fysiek gebrand op een toptijd. Maar winnen van de natuurgoden doe ik helaas niet.

De organisatie van de marathon in Antwerpen kondigde per-fect loopweer aan die dag. De temperatuur en de windsterkte waren zeker en vast ideaal, maar dat was buiten de regen en het natte parcours gerekend.Na 30 kilometer verkrampten mijn hamstrings volledig! Het opspattende water, de regen die door mijn wedstrijdshirt drong, en de lage temperaturen lieten mijn carrosserie volledig uit elkaar vallen. Conditioneel en mentaal stond ik sterk, helaas weigerde mijn lichaam de laatste 12km dienst. Het enige dat ik kon doen? Op de tanden bijten en denken dat de pijn maar tijdelijk was. Finishing is the only option! Een leuze die ik élke marathon met mij mee draag.

De vorm van de dag

Al na 10km voelde ik het: ‘ik heb geen topdag‘. Mijn benen heffen ging minder vlot dan anders. Had het te maken met het weer, de bochten, de kasseitjes of de helling in de Waaslandtunnel? Geen idee! Feit is dat het die dag allemaal wat stroever ging. Ik besloot vrijwel meteen om het tempo te laten zakken naar een ‘comfortabel’ ritme en om mezelf niet te pushen. Mijn broer had maar 1 blik van mij nodig om te weten dat ik mij er bij neergelegd had. Hij gaf me de juiste tips om mijn ‘mentale dip’ opnieuw boven te komen en volledig voor een plaats op het podium te gaan, ongeacht de finishtijd. Enjoy the ride! This is what you came for! 😉

De fauna en flora van je lichaam

Een onderwerp dat vaak wat taboe is, maar veel (marathon)lopers zullen zich ongetwijfeld herkennen in deze situatie. Ik heb niet alleen spierkrampen gehad, ook mijn darmen speelden op tijdens de race. Ik heb het 20 kilometer lang genegeerd, maar uiteindelijk was er geen ontkomen aan. Ja, ik at de dagen voordien vezelvrij. Ja, ik nam ‘s morgens een Imodium. Ik deed het allemaal, en toch. Niet alleen de weergoden, ook je interne fauna en flora kan je helaas niet manipuleren.

Op dergelijke momenten is het kwestie van je gêne opzij te zetten en de bosjes (of Dixie) in te duiken! Je wint er veel meer mee dan dat je ermee verliest. Blijven doorlopen heeft geen enkel nut. Ik heb het aan de lijve ondervonden 😉

Conclusie

Uiteindelijk liep ik na 3u08’32” over de meet. Ik weet van mezelf dat ik sneller kan en de ambitie is er om in Berlijn eind september mijn PR aan te vallen. Veel mensen vragen me of ik teleurgesteld ben. Mijn antwoord daarop is heel simpel : NEEN!

Doordat ik bovenstaande tegenslagen snel van me heb laten af glijden en me niet uit het lood heb laten slaan, heb ik eigenlijk zelfs genoten van deze marathon! Ik heb héél wat bijgeleerd en die ervaring neem ik mee naar nummer 6!

En ja … die tweede plaats heeft ook héééééééél wat goed gemaakt 😉

Wij love lopen