Een loopcriterium van de kust om nooit meer te vergeten!

In het verleden nam ik al enkele keren deel aan wedstrijden van het Loopcriterium van de kust, maar zonder ambitie om in het klassement te geraken. Dit jaar gingen we niet op reis door de geboorte van onze prachtige zoon Lowie. Daarom besloot ik om zonder verwachtingen mee te doen aan de eerste manches.

Een strandloop op karakter

De eerste manche was de strandloop in Zeebrugge. Aangezien ik deze wedstrijd nog nooit gelopen had, had ik geen idee wat ik moest verwachten. De eerste kilometers werden gelopen op de dijk, daar voelde ik mij goed en moest ik me inhouden om niet weg te lopen van de concurrenten.

Erna volgden twee rondjes op het zacht zand. Nou, dat viel dik tegen! Na de tweede ronde voelden mijn benen aan alsof ik juist een marathon had gelopen. Deze strandloop werd er één op karakter. Ik werd er uiteindelijk nog derdes, wat een klein wonder was. De bedoeling was dan ook om sterker uit te strandlopen te komen. Ik besloot niet te lang stil te staan bij het slechte gevoel dat ik aan deze wedstrijd overhield en de focus te verleggen naar de volgende wedstrijden.

Pittige drieluik

Vervolgens volgde er een pittig drieluik, met maar liefst 3 wedstrijden op 5 dagen. De eerste van het drieluik was de strandloop in Blankenberge. Deze liep over een gevarieerd parcours waar elke loper zich kon uitleven. Bij de start vertrok ik met Daan Dhondt en Jasper Vitse. Jasper was de sterkste man op de passages met trappen en in het zachte zand. Hij nam meer risico en liep er duidelijk vlotter. Daardoor maakte hij geregeld voorsprong.

Op een kleine twee kilometer van de finish kreeg Jasper ik in mijn vizier. Ik bleef het tempo op de duinpaden hoog houden en zo kon ik de strandloop uiteindelijk nog winnen. Voor mij persoonlijk de mooiste overwinning tijdens het kustcriterium, aangezien ik tot tweemaal een achterstand kon goedmaken.

Twee dagen later stond de strandloop van Nieuwpoort op het programma. Een wedstrijd waar iedereen gratis aan kon deelnemen. Het parcours is vrij simpel: eerst 5 kilometer wind mee, dan draaien en daarna 5 kilometer wind tegen. Ik besloot de wedstrijd hard te maken en goed door te starten. De eerste kilometers waren de eerste van de 5 lopers nog mee, daarna liep ik solo naar de tweede zege in 3 dagen. Wind tegen was het nog serieus afzien, maar de eerste plaats kwam niet in het gevaar.

Nog twee dagen later was het tijd voor de strandloop in Koksijde. De atleten die de voorgaande wedstrijden niet gelopen hadden, waren uiteraard frisser, maar dat is part of the game. Ik voelde dat ik geen topbenen meer had en liep tactisch mee in de tweede groep. Fekir Mondhir was te sterk en liep naar een eerste plaats. Ik werd uiteindelijk derdes en dit was het hoogst haalbare. Ik was blij met dit resultaat en liep verder uit op mijn concurrenten.

10 miles

Een goede week later stond de langste afstand op het programma namelijk de 10 mijl van Wenduine, deze moest mij in principe wel liggen. De eerste 8 kilometer waren wind tegen en na twee km zaten we dan ook in een omvangrijke kopgroep. Ik nam over van de kopgroep en tot mijn verbazing was er niemand meer mee. Ik twijfelde nog om me te laten inzakken omdat het nog een eindje lopen was, maar ik besloot om ervan door te gaan. In het bos kon ik mijn voorsprong consolideren en hoefde ik geen risico’s meer te nemen. Ik won de 10 mijl.

De volgende wedstrijd was deze van De Panne, waar er sterke Franse atleten aan de start stonden. We moesten eerst 5-6 beaufort wind tegen lopen, waardoor we tot aan het keerpunt nog met een 20-30 tal atleten zaten. Na het keerpunt werd het één lang uitgerekte sprint op het strand, waar er serieus werd geknald. Ik moest een beetje zoeken naar het juiste ritme en kon kilometer per kilometer opschuiven. Uiteindelijk werd ik nog mooi tweede op een paar seconden van de eerste plaats.

Lowie geeft me vleugels!

Mijn vrouw werd ingeleid op 2 augustus. Dezelfde avond stond de strandloop in Oostende op het programma. Ik besloot deze dan uiteraard ook niet mee te lopen. Ons wondertje kwam 13u20 op deze wereld. Het meest magische moment in mijn leven.

Enkele uren later zei mijn vrouw: “Doe maar mee met de strandloop in Oostende, in 90 min ben je heen en terug”. Ze bleef aandringen en zei dat een leuke anekdote zou zijn voor Lowie later. Zo gezegd zo gedaan, ik liep vlug naar de start, spelde mijn nummer en vertrok.

Na een verkenningsronde besloot ik ervan door te gaan en kon ik zo solo winnen. Ik klopte Steven Heemskerk, een topper van wie ik eerder nog niet kon winnen. Lowie gaf me vleugels. Ik kon de strandloop van Oostende voor de tweede keer op rij winnen.

De laatste loodjes

De voorlaatste wedstrijd was de Twins run in Bredene. Het werd een uitgeregende editie. Ik liep er een mooi duel met Tim Calliauw. We speelden telkens haasje over, op de snelle stukken op het parcours kon ik wat voorsprong nemen, die Tim dan opnieuw kon inhalen op strand. De strijd werd met een sprint beslist, die Tim met enkele milimeters voorsprong kon winnen.

Vier dagen later stond de laatste manche op het programma, de 8 km van de Sirenejogging. Ik ken het parcours goed. Bij de start zag ik dat er veel deelnemers waren en besloot ik van bij de start vol gas te geven op de dijk. Ik kwam na 3 km door in 8’56”. Op een piste wedstrijd liep ik zelfs maar één keer sneller. Erna volgden de trappen en de passages op de duinpaden, waar ik wat gas kon terugnemen en overtuigend kon winnen.

Ik kan terugblikken op een meer dan geslaagd loopcriterium van de kust. Met 5 overwinningen, 2 tweede plaatsen en 2 derde plaatsen, behaalde ik altijd het podium. De bedoeling was om sterker uit de strandlopen te komen. Dit is me dus zeker gelukt! Ik liep in alle strandlopen een stuk sneller dan de voorgaande jaren. Na een persoonlijk record op de halve en hele marathon eerder dit jaar, is 2019 sowieso meer dan geslaagd. Met als absoluut hoogtepunt natuurlijk de geboorte van mijn zoon Lowie ❤️ 👶

Wij love lopen