Ikjeunemie

HAR(T)D – Benny Fischer

Ik heb lang zitten twijfelen of ik mijn verhaal ging delen. Sociale media en blogs brengen meestal enkel positieve verhalen en mooie boodschappen. Toch besliste ik dit te delen met jullie, omdat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is. Cadeaus worden niet uitgedeeld. Daarentegen, ik ervaarde al tegenslagen binnen de familie die te privé zijn om te delen. Ook 2021 was tot nu toe geen hoera-jaar, los van corona. Gelukkig is Lowie er om het evenwicht meer dan te herstellen.

Voor mij is deze blog een manier om een moeilijke en emotionele periode af te sluiten. Om te proberen de knop om te draaien en vooruit te kijken naar de ‘oplossing’, mijn operatie. Links en rechts hoorde ik al geruchten waaien over mijn situatie, net daarom wil ik mijn verhaal zelf vertellen en die even schetsen/duiden.

Mijn verhaal.

Mijn vorige blog eindigde helaas met een valse noot. Ondanks mijn positiviteit, stopte de valse start van 2021 daar niet. En werd het tot op vandaag niet beter. In enkele weken/maanden tijd beleefde ik een rollercoaster aan emoties.

Na mijn ‘inzinking’ van 14 januari besloot ik op eigen initiatief om 1 week later nog eens naar de huisarts te gaan. Ik liet bloed afnemen om te zien of mijn waarden opnieuw stabiel waren. Mijn huisarts onderzocht me terwijl grondig en ze zei tegen me “Benny, je hebt een ruisje op je hart. Ik zou dit toch laten nakijken voor de zekerheid”. Omdat relatief veel mensen ruis hebben aan het hart, was de verwachting dat alles wel oké ging zijn. Dezelfde avond nog, mocht ik bij de hartspecialist in Oostende op controle.

Daar moest ik een fietstest doen en namen ze een echo. Hetzelfde deed ik in Brugge, maar daar moest ik fietsen aan een hogere intensiteit met tientallen draden op mijn lichaam en een masker. Een werkelijk fantastische ervaring, ik kan het iedereen aanraden. NOT…
Daarnaast werden tientallen foto’s en echo’s genomen en ik voelde al aan dat er iets niet pluis was. De stress nam toe, de onderzoeken leken eeuwig te duren en dan kwam het verdict. Een woord die ik nooit meer zal vergeten; mitralisklepinsuffuciëntie. Dat was chinees voor mij. De uitleg van de arts volgde, de klop van de hamer ook.

Wat betekent mitralisklepinsuffuciëntie nu? Mijn hartklep lekt tussen de linkerkamer en linkerboezem van het hart. Hierdoor stroomt het bloed terug in de omgekeerde richting. Niet te missen op de echo. Beelden die in mijn geheugen gegrift staan.
Vermoedelijk loop ik er al jaren mee rond, meestal is het aangeboren en wordt het op termijn erger en erger. Ik heb er tot op heden nog nooit last van gehad, nog steeds niet trouwens.

zucht

De cardioloog verstond er zich niet aan hoe het kan dat ik zo kon lopen. Omdat mijn hart verre van optimaal werkt op deze manier. Dit was dan ook de enige positieve noot in mijn rollercoaster.
Ik ben op zich best wel een emotioneel persoon en er zijn heel wat traantjes gevloeid. Ik wil daar ook niet over stoer doen. Daar is niets mis mee, het maakt(e) deel uit van het verwerkingsproces.

zucht

Vervolgens mocht ik op gesprek bij een chirurg in Aalst. Daar hoorde ik een andere mening, namelijk dat er zich een infectie op mijn hart gezet heeft. Dat ik er absoluut niet meer langer mee mag rondlopen. Sporten werd zelfs afgeraden.

Ter zijde: dit jaar liep ik niet of nauwelijks. Mijn snelste loopje was aan 4’30”. Mentaal durf ik ook niet sneller. Ik wilde absoluut geen risico’s nemen; er zijn belangrijkere zaken in het leven. Maar op een dag tijd zag het er dus nog slechter uit, helaas.

zucht

De dag erna ging ik opnieuw naar de specialist voor tientallen echo’s. Mijn dossier werd nog eens grondig onder de loep genomen en toen vernam ik dat ik een mitralisklepeffeciëntie heb in de graad ernstig. Dat het hoegenaamd geen infectie kan zijn.

Sporten mocht van de specialist omdat ik er volgens hem al jaren letterlijk mee rondloop. Mijn situatie was opnieuw een klein stukje beter. Terwijl dacht ik: “Welk verhaal zal ik morgen horen?”

zucht

Ik probeer er niet teveel aan te denken, maar dat is niet helaas zo simpel. Vooraleer de operatie daadwerkelijk kan doorgaan, moet ik nog zoveel onderzoeken ondergaan. Men laat niets aan het toeval over. Wat maar goed is ook. Eén ding ben ik wel zeker, moest er ergens nog iets schelen met me; zou ik het geweten hebben.

Het is moeilijk, maar ik tracht mijn gedachten te verzetten door 2-3 keer per week rustig te lopen, aangevuld met core training dat we online doen met TeamFischer.
Voorts vraagt de coaching en groei van TeamFischer ook veel tijd. En natuurlijk krijgt Lowie ook wel de nodige aandacht. Veel, maar ik heb het liever zo. Dan sta ik er niet teveel meer bij stil. Want dat doet me geen deugd. Ik probeer het te verdringen als ik eerlijk ben.

Ik ben best wel bang om wat er komen zal. Al besef ik dat nergens beter kan zijn dan bij de chirurgen in Aalst. Het blijft echter een operatie aan het hart.

1 april, geen grap

Het aftellen tot 1 april (symbolische datum 😊). Dan kan ik deze periode afsluiten en me focussen op mijn herstel. Ik moet 5 tot 8 dagen in het ziekenhuis verblijven. In het beste geval kan ik na 6-8 weken opnieuw gaan werken. Na de operatie volgt er dan nog  hartrevalidatie in het ziekenhuis in Oostende. Want Aalst is geen optie, daar ik 1 maand niet met de auto mag rijden en Oostende is ook dichterbij natuurlijk.

Voorlopig maak ik me dus zeker nog geen loopplannen. Ik zal me week per week focussen om mijn oefeningen zo goed mogelijk te doen. Ik zal proberen elke week een stap extra te zetten. Letterlijk.

De realisatie dat mijn laatste intervaltrainingen al van 2020 dateert, doet me beseffen dat het een werk van lange adem zal zijn om opnieuw op niveau te lopen. Maar ik heb tijd en zal die ook nemen. Het belangrijkste is dat de operatie vlekkeloos verloopt. Al wat erna nog komt, is bonus voor mij. Ik hoef ook niets meer te bewijzen.

Ik kon al enkele mooie prestaties leveren en ben daar dik tevreden mee. We gaan wel zien wat de toekomst brengt. Maar ik zou zeggen; schrijf me in ieder geval niet af. Iemand zei ook in zijn beste Engels: I’ll be back.

 

Keep on running and reading,

Benny

Wij love lopen