Sometimes you have to jump: my first ULTRA!

Mijn vorige blogs gingen over corona. We zijn ondertussen een paar maanden verder en corona overheerst nog steeds onze leefwereld. Ik zal het C-woord proberen te vermijden in deze blog, het is volgens mij al het meest gebruikte woord van 2020.

Als atleet/coach is het soms vervelend. Doel na doel waar je je zinnen op zet, worden geannuleerd, verplaatst en nog eens verplaatst. Als atleet/coach is het elke week schuiven, plannen om vervolgens opnieuw te schuiven. Het is als het ware een schaakspel, waar hopelijk snel een einde aan komt.

Gemis

Het is ook jammer dat het voor organisaties quasi onmogelijk wordt gemaakt om een wedstrijd op poten te zetten. De kosten worden hoger voor de organisatie, men moet allerhande draaiboeken opstellen. De meeste organisaties rekenen hierbij op de hulp van vrijwilligers. Eénmaal dit achter de rug is, kan de burgemeester het nog altijd aflasten helaas. De meesten nemen dan ook geen enkel risico. Alle begrip hiervoor uiteraard. Enkele tijdlopen, piste wedstrijden en virtuele runs zijn de enige loopwedstrijden die voorlopig doorgaan.

Als ik moet heel eerlijk zijn, heb ik moeite om me te motiveren voor tijdlopen en virtuele runs. Het competitieve aspect heb ik blijkbaar meer nodig dan dat ik zelf dacht. Een atleet die je op de hielen zit, een atleet die voor je loopt en die je wil inhalen. Wat mis ik die tijden!

Ik ben blijven doortrainen natuurlijk en met veel plezier, maar ik mis de wedstrijden, de kameraadschap, de analyses na de wedstrijd en nog zo veel meer.

4 opties

Ik heb/had dus dringend een doel nodig om mijn motivatie niet te verliezen. Ik legde mezelf de volgende opties voor:

Optie 1: wedstrijden op de piste gaan (meestal) wel door. Er worden hier en daar ook extra micromeetings georganiseerd. Door corona heb je nu echter het effect, dat deze allen heel snel volzet zijn. Ik heb echter nog steeds een haat/liefde verhouding met de piste. Pistewedstrijden loop je vooral om mooie tijden te lopen. De ervaring leert dat deze veelal tactisch worden gelopen, waar men alle recht toe heeft. Maar het bezorgt me de nodige frustraties. Voor goede meetings moet je tevens heel het land afreizen en zijn de starturen meestal aan de late kant. Optie 1: fail.

Optie 2: de marathon in Flanders Fields en de marathon van Brugge te combineren. Vorige week raakte echter bekend dat beiden werden geannuleerd. Optie 2 fail.

Optie 3: ik kon dit jaar ook beschouwen als een overgangsjaar en goed blijven trainen in functie van volgend jaar. Je basis kan immers niet breed genoeg zijn. Met deze optie ben ik al vanaf maart bezig, dus optie 3: fail.

Optie 4: de laatste optie was om een stap in het onbekende te zetten. In dit geval héél veel stappen. Optie 4:Go go go!! Wie niet waagt, blijft … 

The holy trail

Al sinds ik begon met lopen, zo’n 7 à 8 jaar geleden, droomde ik van wedstrijden over langere afstanden, over ultra wedstrijden. Ik las onlangs het boek van Rik Merchi: the holy trail en dat doet een mens nog meer wegdromen.

Ik heb lang de stap niet gezet, omdat ik voelde dat mijn tijden op de marathon nog sneller konden. (Dat gevoel heb ik overigens nog steeds ).  Mijn respect is altijd heel groot geweest voor de ultra wereld. Ik keek en kijk nog altijd op naar deze atleten hun prestaties. Ik vind het fascinerend.

Het C-woord dat ik niet ging vernoemen biedt nu deze opportuniteit en ik dacht laat ons springen. It is time to jump! Zogezegd zo gedaan en ik kon één van de laatste tickets bemachtigen voor TCO: Trail Cote D’opale. Een iconische wedstrijd die al lang op mijn bucket lijst stond. 

86 km door het strand/duinen lopen met 1220 D+. Het is een challenge met name: zaterdag moeten we 24 km lopen en zondag 62 km. Op het strand kan ik wel mijn plan trekken, denk ik. Ik won reeds een editie van de North C trail en de vorige zomer het Loopcriterium van de kust. Het relaas van deze kan je trouwens nalezen op één van mijn vorige blogs. De hoogtemeters zijn een andere zaak in het platte Oostende. Dit wordt dus een hele uitdaging.

Voorbereiding

Overigens een dikke chapeau aan de organisatie, die draconische maatregelen treft om de wedstrijd alsnog te laten doorgaan. Er zullen over 2 dagen een 47 tal waves zijn voor de wedstrijd. De startplaats heeft men ook veranderd naar een gigantisch groot domein. Respect!

Of dit al dan niet een eenmalige uitstap naar de ultra wereld zal zijn, zal het gevoel beslissen. But sometimes you have to jump…

Ik wil ook mijn vrouwtje bedanken die me voor 100 % steunt in deze zotte uitdaging.

Keep on running and reading,

Benny

Wij love lopen