“Waar een wil is, is een weg.”

Ellen Terryn was 13 toen ze Belgisch kampioene polsstokspringen bij de jeugd werd. Een fantastische prestatie aan het begin van een veelbelovende carrière als topatlete. Tot een zwaar fietsongeval een jaar later een streep trekt door die plannen. Verdict: ‘Je zal wellicht nooit meer kunnen sporten’. Maar Ellen is een bijter, en vecht terug. En ze stáát er.

“Atletiek geeft mij een gevoel van voldoening, en maakt mij écht gelukkig. Ik zat twee jaar in de atletiek toen ik Belgisch kampioen werd bij de jeugd. Ik was ongelooflijk trots op dat moment, klaar voor een carrière als topsportster. Tot die zomer in Frankrijk.”

Een uitstap tijdens de trainingsstage gaat helemaal fout. Ellen komt ten val tijdens een mountainbiketocht en breekt haar rug. Het ongeval zet haar atletiekdroom abrupt on hold en sleurt haar mee in een lange revalidatie.

Een jaar na het ongeval zet Ellen haar eerste stapjes op de piste. “Dat was enórm confronterend voor mij. Ik schaamde me voor mijn tempo. Ondertussen weet ik wel beter. Niémand zou zich moeten schamen voor zijn prestaties. Nu omring ik me net nog meer dan voor het ongeval met mensen die dezelfde passie delen, ongeacht prestaties.

Ondertussen staat Ellen weer wekelijks op de piste. Ze combineert trainingen met haar studies. “Ik heb al een bachelor communicatiemanagement behaald, en volg nu nog een bachelor toegepaste gezondheidswetenschappen in Brugge. Een opleiding die perfect aansluit bij mijn passie; sport.”

“Mijn topsportcarrière was heel kort en intens. Ik ben enorm dankbaar en trots op wat ik toen kon bereiken. Topsportster worden was alles wat ik wilde voor het ongeval. Nu wil ik vooral de beste versie van mezelf zijn. Ik geloof echt dat als je iets wil bereiken in het leven, en je je ervoor inzet, dat je die doelen dan kan behalen. Waar een wil is, is absoluut een weg!

Benieuwd naar winacties, aankomende events of interessante looptips van Ellen en andere toppers? Volg ons op Facebook!

Wij love lopen